إنقدر به حياط پشتي خانه ي ِ من فكر نكن

خصو صن

          وقتي به در پشتي تكيه مي دهم

و به باغچه كه نه

چمنزار جلوي خانه مان فكر مي كنم

كه گلهايش را نكاشته ام؛

كشيده ام بوي همه شان را

                                     تك تك

                                              با يك عطر.

 تا هميشه همان قدر زيبا بماني

كه ازچشم من ديده اي

حالا اگر گفتي

قاصدك بالاي بهار چه مي خواهد

وقتي علفهاي آن طرف ِ چمنزار

                                        بدون بادهم

                                                     تكان مي خورند.

مثل همه ي ِآن وقتها

كه هيچ كس نيست

وتنهايي غمي ندارد

روياي جوان از صخره بالا مي رود

پير پايين مي آيد

تا بگويد:

مثل همه ي آن وقتها

كه نور نئون

از دستهايت نارنجي مي خواهد

تا چكه

        چكه

               بچكدباران بر تنهائئت

كه مي آيد

مي آيد

تنها

تنها

همه ي تن ها باهم تنهايت مي كند

وشهر قدمي از قدمت برنمي دارد

تو فقط

اسمي هم اسم خودت مي خواهي

تا

    بروي

هميشه ي ِ همين وقتهاست

كه كيف سياه

   به دستت مي دهد

ودست سنگينش

    روي شانه ات مي ماند

خواهش مي كنم

هيچ وقت به خانه ام نمي رسم

غروب خانه ي خلوت را كي ديده؟

فكر نمي كنم با كتوني چيني به چين برسم؛

رود خانه طبيعي ست

جاده طبيعي ست

درست است كه رنگ ِ پيراهن ما اصلا شبيه هم نيست

اما مدل موهاي ِ ما عين يكديگر است.

صبر كن

توب مي برد خنده ي بچه را

                                     با باد

سيب را سايه از تو مي گيرد

تورا عكسي كه مي گيرد

پشت عينكت چشم جادو بگذار

شايد ببيندت

تو با هيچ چيز به هيچ جا نمي رسي

اتاق پيرمرد بوي قهر مي دهد

واوضاع عاديست

عادي ِ عادي

كلاغ سر برج نمي خواهدبالا خانه اش را به كسيي بدهد.

اسب هم گريه مي كند؟

بادش را

 از او اگر بگيري

يالش را

اگر به او ندهي

....

شتاب كن

بتاز

قبل از آنكه يالش بادهاي تورا آشفته كند.

كسي كه دستي در جيب دارد

مي ترسد كه بيفتد

كسي كه كتابي باز مي كند

حرفي دارد كه ازآن مي ترسد

تو حرفي نمي زني

دستت دستِ ديگري ست

بگو

زود بگو

الان مي افتي .

كسي برايت كتاب باز كرده؟

حرفي داري ته جيبت؟

كسي چشم گذاشته

تا زود بييايد پيدامان كند

ما بر هر چه نشناخته ايم

چشم بسته ايم و

خود را گم كرده ايم.                                 

تا بيابيم

 دير  مي آييم5/2/85

شاهي را با هواي ابري اش

می خواهی خياباني را تا ته اش بروي

مي بيني و

نمي بيني

اولين چتر كه باز مي شود

باران مي گيرد تو را.

آي آي آي

 شاه باران

هواي خانه ای داشتی

به آن برگردی

 ببيني چتر بسته ي خيس را،كنجي

پشت پنجره هاي ِبسته ي ِ اتاق ِ رو به خيابان

وقتي كه لكه ابري

مي رود

تنها

آن ته ها

با بسته هایٍ ِباران.

5/2/85

مردن در حد توان من است

اما فراتر از حد توانم نمی توانم بمیرم

عذاب می آفرینم.

                                                                 ۱۱ فروردین ۱۳۸۵

مي گويند :اتفاق است ديگر

اما به خاطر آنچه كه پيش مي آيد، همیشه كسي هست كه مي پرسد:

((از كجا مي آيد ؟

راهت را هم بسته بود))

وپرستاران برهنه هميشه پيش مي افتنداز پارچه ي سفيدي كه ميان در مانده .

ديگر نيست.

                                                                    ۷ فروردین ۱۳۸۵

قابیل را فراموش نکن

قابیل فراموشی ست. 

                                                       ۱۵ فروردین ۱۳۸۵