منتظر میشینه

تا

 سپیده.

بالاخره

با ساعتی که تو سرت زنگ میزنه

سپیده ی فردا هم می رسه

بازم دیر می رسی وُ

بازم اون رفته

پشت میزش میشینی وُ

به خودت میگی:

((بوی سیگاری که اتاق ُ برداشته

از دیشبش نیست

از دیروز من ِ))