خال ٍخالی

این غریبه ی آشنا

rahmani3 — Wed, 26 Dec 2007 17:22:01 GMT

تمام شبش ُ تو دفتر کارت

منتظر میشینه

تا

سپیده.

بالاخره

با ساعتی که تو سرت زنگ میزنه

سپیده ی فردا هم می رسه

بازم دیر می رسی وُ

بازم اون رفته

پشت میزش میشینی وُ

به خودت میگی:

((بوی سیگاری که اتاق ُ برداشته

از دیشبش نیست

از دیروز من ِ))

راز ایوب

rahmani3 — Sat, 08 Dec 2007 18:19:01 GMT

امروز

یا فردا

چه فرقي مي كنه!

ديروز

دم يه پنجره

نزديك برج" بيگ بن"

نگاهت ُ انداختي روي آسفالت

وقتي كه بارون از شلال موهات

چكه مي كرد دور دونه هاي اشك كه گم بود

همون موقع داشتي

توي يه آينه آنتيك اسپَنيش

تو "كيپ تاون"

قسم مي خوردي كه اولين مرد بالاي صدو هشتاد سانتيي ِ سفيدپوستي رو كه تو خيابون ديدي

مستقيم بري طرفش

كي باور مي كنه !

مگه فرقي هم مي كنه؟

فردا نه

پس فردا

شايد تو تاریکیهای شب ِ بندر ِ"شانگهاي"

شايدم تو جنده خونه اي

تو "خارطوم"

ناراحت نشو!...

بلكه تو خواب اون نجيب زاده ي ِ سويسي

بالاخره به دامم مي افتي وُ

آزاد ميشي.

بند بودن

rahmani3 — Fri, 26 Oct 2007 14:09:17 GMT

چه باشم

چه نباشم

چای سرد می شود

چیزی که می ترساندم

حرارتی ست که بر استکان می لرزد و می خواهد بماند

اگر این مردان

همینطور

به خواب خود بخوابند

ومن روی این صندلی کنار پنجره

سر در آفتاب بمانم

ممکن است تبخیر شوم

حتمن تبخیر می شوم !

پس چیزی که می ماند خیلی کمتر از چیزی نیست

نه!

این درست نیست

باید بی پرده تر حرف بزنم

حرفها شکننده اند

ومن

بند بند.

از دوری

rahmani3 — Mon, 15 Oct 2007 12:34:50 GMT

بهار و تابستون ُ صبر کردم

تا پوتینی که خیلی به پام میومد

به پاییز برسه

با برگ برگای پاییز

خشکیده

زمستونم از راه رسید

جاپاهای ِ توی ِ برفم اومدن

که همین نزدیکیا

یه جایی جلو پام گم می شدن

اون دور دورا

حالا دیگه میدونم

خوب می دونم

پشت آلبالوا وگیلاسا

یه نفر همیشه منتظرمه

با پوتینایی که دیگه با پاهاش نمیان

به جاهایی که دیگه اصلن نمی بینم

آزادی

rahmani3 — Fri, 05 Oct 2007 06:58:18 GMT

این هم می توانی باشی:

بایستی کنارفنزهایی که حیات تو را از حیاط کارگاه جدا می کنند

سنگینی ات را

بیندازی روی تخت سینه ات

بر دستهایی که

بالای عصایت بیقرار تر می شوند

نگاهت را بدزدی از سر مهندسها

که یاد کسانی می اندازیشان

که ترجیح می دهند فراموش کنند

وهنوز برج بالاتر از عصایت نرفته

(نه با خودت

با آن غریبه که همیشه همراهت هست

و هیچ وقت روی خوشی نداشته ای که نشانش بدهی)

بگویی :((امشبم ...اینجا))

ساعت کارستان

rahmani3 — Mon, 24 Sep 2007 16:33:18 GMT

همه باهم ...

بکشید!

....

حواست باشه خیلی جلو نیفتی!

انقدی که ما جلو کشیدیم

نترس

دیگه چیزی جلودارمون نیست

پشت سرمونم که دیگه چیزی نمونده

تا براش عقب بیفتیم

توپامون ُ گفتیم

عقب سپاه بیارن

بلکه هدفمون ُ انقدر دور بشنویم

که خواب خودش بیاد وُ ما رو با خودش ببره.

این شباهت بی حد

rahmani3 — Fri, 07 Sep 2007 13:24:18 GMT

تو رو خنده انداختم

خودم ُ از پا :

از بس که شکلکش شدم.

راهی پیشم نبود

تو رو پیش انداختم

گم شدی:

ازبس که عین خودش بودی

خنده هات اما

هنوز تو گوشم بود

فهمیدم رامُ درست میرم

حالا دیگه

هم از خنده افتادم

هم از خودم.

یوم الله

rahmani3 — Sat, 25 Aug 2007 07:22:07 GMT

حالا که نه

بازم زود ِ یادت بیاد

روزی رو که

اون خیابون بلندُ

ظل آفتاب

تا تهش رفتی وُ

شب که خونه رسید باتو

خستگی هات رو شونه های ِ زنت نشست

تو وُ زیرسیگاری ِ مرده ریگ ِ بابا بزرگ

رو ایوون.

به خدا ماه پشت ابرم دید

بازم یه بار به خودت نگفتی:

امروز

امروز...

ساعت بی وقتی

rahmani3 — Sun, 19 Aug 2007 07:13:18 GMT

همیشه

وقتی می رسه که دیگه وقت رفتنه

دیگه وقت فکر کردن ندارم:

که چی یارو از یاد بردم

چی یارو باید به یاد بیارم

که باید بهش بگم

یادش باشه

این این ِ وُ

این

همین

نیست.

میگه :((فراموشش کن )) وُ

من

فراموشش میشم.

موسیقی(الحمرا)

rahmani3 — Tue, 14 Aug 2007 15:03:08 GMT

من این مرد وُ

بین ِ این همه جمعیت

فقط از راه دور میشناسم :

از راه دوری اومدم

من

از دورترین پیچها

پس ِهمه ی ِ غروبها

ممکن نیست برگردم:

آمدنی ام من

راهی برایم باز کن.